พอคิดๆ ดูแล้วนะ

 

         ตอนนั้น...เรารู้สึกดีใจหรือเปล่านะ?

 

        แว่วดังเสียงลมหายใจที่ริดรดออกจากปลายจมูกเชิดรั้น ใบหน้าหวานอ่นเยาว์ฟุบลงกับท่อนแขน ดวงตามรกตใสทอดเหม่อหากแต่ก็ไม่ไร้จุดหมายที่จะวางสายตา...ภายเบื้องหน้าดอกอาคาเซียดอกเล็กสีน้ำตาลแห้งเนื่องจากถูกปลิดขั้วออกจากต้นไปเป็นระยะเวลานานถูกหมุนเล่นด้วยปลายนิ้วมือเล็กนั้นอย่างถนอม

 

         ทั้งที่ผ่านมานานขนาดนั้นแต่กลับยังจำเอาไว้ได้ดี...กับความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนั้น

 

         ทั้งสัมผัส...ความอ่อนโยน...ยังติดอยู่ที่ริมฝีปาก

 

        แล้วก็ดอกไม้ดอกนี้...

 

        ทั้งๆที่ก็เป็นเพียงดอกไม้ดอกเล็กๆ ดอกเพียงแค่ดอกเดียว ดอกไม้ที่เบ่งบานท่ามกลางหมู่ดอกไม้ในสวนของโบสถ์ที่เจ้าตัวคนให้จิ๊กมาเองกับมือ หากแต่แม้จะเป็นดอกไมชนิดเดียวกันสีเดียวกัน แต่ในทางกลับกันแล้ว...ในความรู้สึกของเขาแค่ดอกไม้เล็กๆดอกนี้เท่านั้นที่ดูงดงามที่สุด

 

        ทั้งที่มันก็เฉามานานแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังอุตส่าห์เก็บถนอมเอาไว้เป็นอย่างดี

 

        เรียกว่าเป็นของสำคัญ...ได้ไหมนะ

 

        ดอกอาคาเซียดอกนี้น่ะ...

 

        ร่างบอบบางดันตัวเองขึ้นจากราวระเบียงเย็นๆ สายลมอบอุ่นที่หอบกลิ่นกระไอหอมหวานประพัดดวงหน้า นัยน์ตาสีมอรตใสทอดประการอ่นโยนลงเมื่อเบื้องหลังม่านเส้นผมที่บดบังนั้น ภาพของคนๆ นั้นที่ปรากฏขึ้นยังลานเบื้องล่างที่สายตามองเห็น

 

         รอยยิ้มท่ามกลางเหล่าเด็กน้อยที่รายล้อมอยู่รอบกาย ท้องฟ้าสีฟ้าสดใสในดวงตาคมคู่งดงาม ประแสงของหยาดน้ำพุที่กระเซ็นโดนเส้นผมสีทองสะท้อนประประกายระยิบระยับกับดวงอาทิตย์  น่าแปลกใจที่มองได้ไม่รู้จักเบื่อ

 

          นี่...

 

          อย่างนายน่ะ...ฉันจะเรียกว่าเป็นคนสำคัญได้ไหมนะ?

 

          ...ฟราว...

 

+++++++++ End ++++++++++

 

         เกิดอาการอยากแต่งฟราวเทย์อย่างไร้สาเหตุ ผลสุดท้ายก็เลยสนองนี๊ดออกมาเป็นฟิค (โคตรสั้น) หนึ่งช็อต จนได้ (ด้วยอารามเพ้อ+การด้นสดที่กลายเป็นความสามารถพิเศษไปแล้ว) เป็นฟิคช็อตหลังจากฟิควาเลนไทน์(คาดว่าคนอ่านน่าจะจำได้)

 

         ขอจบอาการเพ้อแต่เพียงเท่านี้แหล

 

         แหะๆ

 

       

edit @ 6 Aug 2008 20:51:08 by *~ *~Chiori Noel~* ~*