สายลมเย็นที่เเม้เพียงจะพัดผ่านมาเบาๆก็ทำให้รู้สึกหนาวอย่างจับใจ ต้นไม้ที่ต่างๆที่เคยมีใบไม้สีเขียวชอุ่มก็พลันสลัดใบทิ้งในฤดูใบไม้ร่วงเพื่อการเอาชีวิตรอดจากความหนาวเหน็บ..............นี่เป็นสัญญาณบอกว่าเหมันตฤดูได้มาเยือนเเล้ว
20 ธันวาคม อีก 5 วันก็จะถึงวันคริสมาสวันเฉลิมฉลองการประสูติของพระเยซูวันที่ครอบครัวจะได้อยู่ด้วยกันและ...............วันที่คนหนุ่มสาวที่รักใคร่กันใช่เวลานี้สวีทกันอย่างเต็มที่ด้วย
ณ บ้านหลังหนึ่งเป็นบ้านไม้หลังเล็กๆที่มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กๆที่วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานโดยที่หญิงสาวเรือนผมสีชมพูยาวสวยและหยักเป็นลอนแสกผมด้านซ้ายและติดกิ๊ปรูปขนนกสีทอง 2 อันด้วยเธอดูงดงามใช่ ดูเหมือนกับเจ้าหญิงจากเทพนิยายที่กำลังอยู่นั่งบนเก้าอี้ไม้ริมชานและมองดูเด็กเหล่านั้นเล่นกันด้วยเเววตาอันอ่อนโยน
"อืม~ ~"
เสียงครางในคอของชายหนุ่มผมสีนำตาลเข้มใบไม้เเห้ง เขานั่งอยู่บนเตียงนอนของเขาและดวงตาสีม่วงรัตนชาติกำลังจ้องมองแหวนสีเงินอันเล็กในมืออย่างชั่งใจ
"เฮ้อ........."
เขาถอนหายใจออกมาและลมตัวลงบนที่นอนแต่ก็ยังมิวายมองแหวนวงนั้นอยู่ไม่เลิกรา
"ขอเขาแต่งงานเลยดีไหมนะ?"
ชายหนุ่มกล่าวหน้าเป็นสีเเดงเรื่อๆและซบหน้าลงกับหมอน
"ก๊อก ก๊อก"
เสียงเคาะประตูดังขึ้งทำให้ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์และลุกขึ้นจากเตียงมาเปิดประตูและเขาก็ได้พบกับชายหนุ่มผมสีไพลินยืนอยู่ข้างหน้า
"ไงคิระ"
" อัสรัน?"
ชายหนุ่มอุทาน คนที่อยู่ตรงหน้าเขาก็คืออัสรัน ซาล่าเพื่อนรักสมัยเด็กของเขานั่นเองแต่ว่าตอนนี้เขาไม่ได้มีอารมณ์ที่จะคุยกับเพื่อนสนิทซักเท่าไรนัก
"ถ้ามีเรื่องคุยเอาไว้วันหลังนะ"
คิระบอกปัดและจะปิดประตูแต่อัสรันก็เอามือขืนประตูเอาไว้เพื่อไม่ไห้ปิดใส่หน้าของเขา
"ไล่กันอย่างนี้เลยเรอคิระ"
อัสรัสกล่าว
"โทษทีวันนี้ไม่มีอารมณ์จะคุยด้วย"
คิระตอบและพยายามยื้อประตูเพื่อที่จะให้ปิด
" แป๊บเดียวน่ามีเรื่องอยากจะปรึกษาหน่อย"
อัสรันกล่าวต่อและดึงประตูออกมาได้ในที่สุด
"เรื่อง?"
คิระพึมพำ
***************************************
"โธ่เอ้ย!ที่แท้ก็เรื่องหาของขวัญวันคริสมาสให้คางาริหรอกเหรอ"
คิระกล่าวและอดที่จะขำไม่ได้ซึ่งต่างจากอัสรันที่นั่งหน้าเเดงก่ำ ก็จะไม่หัวเราะอย่างไรล่ะก็คนที่เคยผ่านสนามรบมานักต่อนักอย่างอัสรันมานั่งกังวลเรื่องที่หาของขวัญวันคริสมาสให้แฟนเนี่ย(Chiori : หนูจะโดนเชือดไหมเนี่ย)
"อย่าหัวเราะเด้!!"
อัสรันร้อง
"คร้าบๆ"
คิระกล่าวพลางปาดน้ำตาเพราะหัวเราะจนปวดท้องเลย
"นายน่ะยังดีแต่ชั้นน่ะกลุ้มกว่า"
"หา?"
อัสรันร้อง
"เรื่องอะไรเหรอ"
"ก็เอาหูมาเดะ"
คิระกระและเอามือป้องหูอัสรันและกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างที่ทำให้อัสรันแทบอยากจะลงไปนอนเกลือกกลิ้งหัวเราะบนพื้นทีเดียว
"นายจะขอลักซ์แต่งงานเหรอ"
อัสรันร้องจนเสียงดังจนลั่นห้อง
"เฮ้ย!เสียงดังไปแล้ว"
คิระร้องและเอามือปิดปากอัสรันไว้
"อิอะ อันอายใออายออก(*แปล คิระฉันหายใจไม่ออก)"
อัสรันร้องอู๋อี๋ๆไม่เป็นคำแต่คิระเองก็พอจะจับความได้บ้างจึงเอามือออกจากปากของอัสรัน
"นึกว่าจะตายแล้วซะอีก............แต่ก็น่าดีใจนะที่คิระเด็กขี้แยในสมัยเด็กๆกล้าขอสาวแต่งงานเนี่ย"
อัสรันกล่าว
"อาส ~ ราน"
คิระร้องเสียงเย็นๆดูน่ากลัว จนอัสรันหยุดแซว
"เอาเหอะๆไว้ฉันจะช่วยนะ เรื่องผู้หญิงฉันว่าเจ้าดิอัคก้าน่าจะถนัด"
"ถนัด...........แต่จีบมิริอาเรียไม่ติดเนี่ยนะ"
คิระกล่าวอย่างเหนื่อยใจ
"นั่นสินะ"
อัสรันเสริม(เออ.........ไม่อกหักก็พูดได้เด้!!!!!!!!~)
(ขณะนั้น
"ฮัดชิ้ว" เสียงของดิอักก้าที่จามออกมา
"ป็นอะไรไปน่ะ" อิซาคถาม
ไม่รู้ดิ เหมือนมือคนนินทาเลย" ดิอัคก้าตอบพลางเอามือปาดไปปาดมาตรงจมูก)
"งั้นก็เอาแบบของฉันละกัน ก็เเค่เดินไปหาแล้วก็ขอลักซ์ตรงๆเลย"
อัสรันกล่าว
"เดินไปหา แล้วขอแต่งงาน"
คิระกล่าวอย่างตรึกตรอง
"O.K.ขอบใจนะอัสรัน"
"อืม"
อัสรันตอบและยิ้มให้แต่จู่เขาก็นิ่งเหมือคิดอะไรออก
"เออ........เดี๋ยวเรามาหาคิระเรื่องของขวัญให้คางาริไม่ใช่เหรอ............เฮ้ยเดี๋ยวคิร้า~ ~ ~"
อัสรันร้องแต่ไม่ทันแล้วล่ะคิระเดินลงไปหาลักซ์ข้างล่างเรียบร้องโรงเรียนฟรีด้อมไปแล้ว
*************************************
ที่ชั้นล่างตรงนอกชานคิระเดินมาหาหญิงสาวเรือนผมสีชมพูด้วยท่าทีเหนียมอายและซ่อนแหวนไว้ด้านหลัง
"ลักซ์............ฉันมีเรื่องจะพูดด้วยน่ะ"
คิระกล่าวน้ำเสียงกลัวๆกล้าๆ
"ค่ะ?"
ลักซ์กล่าวและหันมายิ้มให้คิระด้วยรอยยิ้มของนางฟ้า คิระที่เห็นอย่างนั้นเริ่มรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูกตอนนี้เขารู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าวและเหมือนมีอะไรมาจุกอยูในลำคอจนทำให้เขาพูดไม่ออก
"ตะ.........แต่ง............"
"ตุ๊บ!"
จู่ๆวัตถุสีน้ำตาลๆเหมือนถุงมือก็พุ่งมาทางคิระแถมยังโดนที่หัวตรงเผงเลยด้วยสิ
"โอ๊ย"
คิระร้องด้วยความเจ็บปวด
"เดี๋ยวเถอะ เคลวินอย่าเเกล้งเอาถุงมือปาใส่เพื่อนสิจ๊ะ.................เป็นอะไรรึเปล่าคะคิระ"
ลักซ์กล่าวกับเด็กจอมซุกซนอย่างปรามๆและหันมาทางคิระและคลำบริเวณที่ถูกถุงมือปาใส่
"ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะลักซ์"
คิระกล่าวพลางยกมือขึ้นมาจกุมมือเรียวงามของลักซ์ที่จับศรีษะของเขอย่างอ่อนโยน
"ไม่เป็นอะไรเเน่นะคะคิระ...........แล้วเรื่องที่จะคุยด้วยล่ะคะ"
ลักซ์ถาม และมองมาทางคิระ.............แต่ว่าว่าความกล้าเมื่อตะกี๊จู่ๆมันก็หายเอาไปซะดื้อๆตอนนี้คิระกับรู้สึกว่าเขาอายแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่เเล้ว
"มะ...........ไม่มีอะไรหรอก"
คิระกล่าวและรีบวิ่งปรู๊ดขึ้นไปบนห้องทันที
******************************************
เอาตัดจบดีฟ่าเดี๋ยวพรุ่งนี้เอามาลงอีกกะว่าแต่เป็นเรื่องเดียวรวดดีกว่าแยกน่ะ
