[TE] untitled

posted on 26 Sep 2015 17:08 by chiori

ก่อนอื่นก็ต้อง

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

    ภายในห้องสีขาว ความเงียบงัน กับชายที่นั่งประจำบนทำงานตัวเดิม เขาเพิ่งจะมีเวลาว่างมากพอที่จะจำได้ว่ากาแฟในแก้วกระเบื้องเคลือบสีขาวตอนนี้มันหายร้อนจนเย็นชืดแล้ว  เสียงหัวเราะเบาๆ ดังอย่างขบขัน ก่อนจะดื่มกาแฟแก้วนั้นลงไป ในใจ คิดว่ามันช่างไม่อร่อยเอาเสียเลย

 

     เพิ่งจะได้มีเวลาพักหายใจ หลังจากที่ต้องรับมือกับ คนที่มีนัด กับเขาทั้งวัน

 

     แม้จะทำงานที่นี่มาหลายปี เขาก็ยังไม่คุ้นชินกับคนที่มาเยี่ยมเยียนนี้ห้องเลยนี้เลยสักครั้ง อาจจะเพราะ หลายคนนั้นต่างที่มา จึงทำให้รายละเอียดนั้นแตกต่างไปในแต่ละบุคคล

 

     คนเรามักจะมีเรื่องราวแตกต่างกัน...ทั้งนิสัย ทั้งปัญหา ทั้งเรื่องที่จะก้าวเดินต่อไป

 

     แม้กระทั่งคน ๆ นั้นที่เขากำลังรอเองก็ใช่...

 

     ทั้งที่รู้จักกันมานานแต่แค่เพียงละสายตาไปแค่นิดเดียว

 

     ก็กลับกลายเป็นคนอื่น

 

     ชูยะได้แต่เฝ้ามองว่าเมือไรจะถึงเวลานัด ในเวลานี้เท่านั้นที่จะสามารถพูดคุยกันได้ ในช่วงเวลานี้ที่จะรู้ได้ถึงความเป็นไปในตัวเด็กคนนั้น เขารู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นคนใช้ไม่ได้จริง ๆ ถ้าไม่ใช่วันนัดแล้ว เขาก็แทบไม่ได้จะถามไถ่อะไรในตัวของเด็กคนนั้นเลยสักอย่าง ... แค่หน้า ยังไม่ค่อยจะได้เจอเลย...

 

     ไม่ใช่ว่าไม่ได้ใส่ใจ

 

     แต่เพราะทุกครั้งเด็กคนนั้นมักจะไปปริปากพูดอะไรเลย

 

 

     ถ้าไม่ถึงที่สุดแล้ว...นายก็จะไมยอมพูดอะไรเลยใช่ไหม

 

 

     ทั้งคำโกหก

     ทั้งรอยยิ้มนั่น

     ทั้งคำที่บอกว่า ไม่เป็นไร นั่น

 

     ราวกับตอกย้ำถึงความล้มเหลวของเขาไม่มีผิด

 

      ชายหนุ่มพ่มลมหายใจออกมายาว ๆ เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูเบาๆ สองสามครั้ง อันเป็นสัญญาณว่าจะมีคนเข้ามาข้างในห้อง ชูยะส่ายหน้า ก่อนจะหยิบเสื้อตัวนอกที่ตนถอดพาดเก้าอี้ขึ้นมาสวม

 

     มีแค่ต้อง...พยายามมากกว่านี้เท่านั้น…

 

 

 

     เด็กหนุ่มได้แต่ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องนั้น แม้จะได้อภิสิทธิ์ในการที่จะเดินมาที่ห้องนี้ได้ตลอดเวลาก็ตามทีเถอะ แต่เอาจริง ๆ แล้วเขาก็ ยังคงไม่ค่อยชอบที่จะโผล่มาที่นี่อยู่ดี รู้สึกเอาแต่ใจ แต่...ก็นั่นแหละนะ

 

 

     ไม่ชอบที่แบบนี้เลยนี่นา ทั้งบรรยากาศ ทั้งกลิ่น  

 

     หลีกหนี…

 

    อาจจะใช่ก็ได้มั้ง…

 

    ดวงตาสีน้ำเงินเหลือบไปเห็นตัวเองในกระจกเงา ยกมือขึ้นจับเส้นผมของตัวเอง ผมสีแดงที่ยังไม่คุ้นชินแม้จะผ่านมาหลายเดือนแล้วก็ตามที ในความคิดแรกนั้น แค่ทำ เพราะอยากจะให้ตัวเองดูสดใสขึ้นมาบ้างก็เท่านั้นนั่นแหละ ชิองส่ายหน้า แม้มันจะดูเด่นไปบ้างแต่เขาก็ชอบมันนะ

 

    ไม่เป็นไร

 

    ไม่เป็นไรหรอก…

 

    ก็แค่เปิดประตูเอง…

 

 

    ถึงจะกลัวก็ยังอยากจะเข้าไปอยู่ดีนั่นแหละ

 

+++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

edit @ 26 Sep 2015 17:13:36 by *~ *~Chiori Noel~* ~*

Tags: te 1 Comments

Comment

Comment:

Tweet

/วิ่งไปเปิดประตูให้ /โดนตี

อ่านแล้วคิดแบบนี้ค่ะฮือ555555

#1 By Noel on 2015-09-27 16:04