Pandora Hearts Valentine shot fiction – Rain Lilly
ทำไม...คำว่ารักคำเดียว...ถึงได้พูดอยากอย่างนี้นะ...
โอย...ไม่กล้าเอาซะเลย...
ก็แค่...บอกว่า ‘รัก’ เท่านั้นเอง....
ถ้อยคำความคิดหลายอย่างที่เวียนวนเข้ามาในหัวสมองหลากหลายคำ ตัวสุดท้ายก็วนเวียนอยู่กับคำๆ เดิม กับคำตำหนิติเตียนตัวเอง...ตำหนิตัวเองที่ไม่มีความกล้ามากพอ...รู้สึกเกลียดตัวเองอย่างบอกไม่ถูก...เกลียด...ที่ปล่อยความรู้สึกทิ้งเอาไว้อย่างนั้น
กับสิบปีที่ผ่านมา...เวลาที่ตัดสินใจมันยังไม่พออีกเหรอ?
หรือมันเป็นเพราะ...
เส้นแบ่งแยกระหว่างพวกเรา...มันมีมากเกินไป ?
นายกับบ่าว...
ชายกับชาย...
กับช่วงเวลาที่พวกเราเคลื่อนคล้อยมันแปรผันไปไม่เหมือนกัน...ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหนมันก็เป็นสิ่งที่ยังตะขิดตะขวงอยู่ในใจของเรามาเนิ่นนาน...ไม่มั่นใจ...ไม่แน่ใจ...กลัว...ใช่กลัว หากคำๆ หนึ่ง คำๆ นั้นที่หลุดพ้นออกจากเราไปมันจะสร้างความผิดแปลกให้กับความผูกพันของเราที่ดำรงมาเนิ่นนาน
ด้ายแห่งความผูกพันระหว่างมาสเตอร์และสุนัขรับใช้อย่างเรามันหนาแน่นเกินว่าที่จะใช้คำว่ารักตัดมันขาดได้เลยอย่างนั้นเหรอ?
กับความหมายของการยังคงมีชีวิตอยู่...กับเหตุผลที่เรายังดั้นด้นเดินบนเส้นทางนี้เพื่อที่จะพบกับนาย...สุดท้ายมันก็เป็นความหวังลมๆ แล้งๆ ที่จะตัดสายสัมพันธ์เก่าเพื่อเริ่มสถานะตัวตนของตัวเองที่มั่นคงในใจของนายอย่างนั้นเหรอ?
ความรักที่สมหวัง...
สุดท้ายมันก็แค่ตอนจบแบบคลาสสิคของนิยายเก่าๆ
แต่หากเป็นอย่างนั้นเรา...ก็ยังแอบคาดหวังเอาไว้กับมัน...
“อยู่ที่นี่เองหรอกเหรอ ” น้ำเสียงที่คุ้นเคย...ใบหน้าที่คุ้นเคย ภาพที่คุ้นเคยที่ของคนๆ นั้น ด้วยสภาพเปียกปอนละอองน้ำฝนตลอดตั้งแต่เรือนผมสีทองนุ่มสลวย มือเล็กๆ ข้างนั้นกำลังปาดเช็ดหยดน้ำฝนที่อาบรดบนดวงหน้าหวานอ่อนเยาว์
“ก็นึกว่าเดือนกุมภาฯ จะไม่มีฝนแล้วนา” ร่างเยาว์ว่าก่อนจะสลัดศีรษะตัวเองเบาๆ จนหยดน้ำกระเซ็น “ว่าแต่ว่าเถอะ ทำไมนายต้องมายืนตากฝนอยู่ด้วยล่ะ ลำบากคนตามหาแย่”
“ตามหา?...” เราพึมพำพูดน้ำเสียงแผ่วเบาจนไม่แน่ใจว่าสายลมกับเสียงหยดกระทบพื้นดินของหยาดฝนนั้นจะกลืนกินคำพูดของเราไป หากแต่...กลับได้เห็นรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าที่ราวกับจะตอบรับตัวเรา
“ก็...มีของที่อยากจะให้น่ะ” คำพูดจากร่างบอบบางตรงหน้าที่ทำให้เราเลิกคิ้วขึ้น นิ้วเล็กดึงอะไรบางอย่างออกจากด้านหลังที่ดูราวกับจงใจซ่อนเอาไว้ หากแต่ที่ทำให้เราฉงนใจมากกว่า...กับดอกลิลลี่ดอกเล็กๆ เพียงดอกเดียวที่ยื่นเข้ามาให้เรา
“แฮปปี้วาเลนไทน์เดย์นะ กิล” พูดพร้อมกับยิ้มอย่างร่าเริงจนนัยน์ตาสีมรกตสดใสคู่นั้นแทบจะติดกัน เรารับดอกไม้ดอกนั้นมาจากฝ่ามือบางน่าถนุถนอมนั้นอย่างแผ่วเบา “อันที่จริงตอนแรกว่าจะเอากุหลาบมาให้อยู่หรอกนะแต่พอคิดไปคิดมา เปลี่ยนเป็นดอกลิลลี่เพราะความหมายของมันน่าจะเข้าท่ากว่านะ...หว๊า!!”
เจ้าของน้ำเสียงหวานเยาว์วัยนั้นร้องขึ้นก่อนที่จะพูดประโยคที่ตัวเองกำลังจะพูดจบ
และนั่นอาจจะเป็นเพราะเรา...ที่ดึงรัดร่างบอบบางนั้นเขามาหาตัว...แล้วโอบกอดเอาไว้ภายได้อ้อมแขนตัวเอง...ความรู้สึกที่อยากจะพันธนาการเรือนร่างนั้นให้เป็นแค่เพียงของเราคนเดียว ฝ่ามือกำดอกไม้ดอกนั้นแน่นเช่นเดียวกับที่กระชับอ้อมกอดของตัวเอง
“ไม่คิดว่าฉันจะดีใจบ้างเลยเหรอไง...ออซ”
ดอกลิลลี่...ความหมายในภาษารักของดอกไม้...คือ ‘ความรักที่บริสุทธิ์’
เรายังจำได้กับคำพูด...ที่เราเคยพูดเอาไว้...
...ว่าแค่ได้พบเจอกับสิ่งที่ปรารถนาจะปกป้องมาตลอดเวลาและได้เฝ้ามองรอยยิ้มบนใบหน้านั้นอีกครั้งก็พอใจแล้ว...แต่แค่นั้น...เราจะพอใจกับมัน...จริงๆ เหรอ?
เพียงแค่เราใช้ความกล้าที่มี...กระซิบคำพูดนั้นออกไป...
พูดมันออกไปเลยสิ...คำพูดที่เก็บงันเอาไว้มาตลอดกว่าสิบปี...กระซิบถ้อยคำพูดนั้นให้เขาได้ยินสิ
และถ้าหากพูดออกไปแล้วนายจะยิ้มให้ฉันหรือเปล่า...
นายจะยิ้ม...แล้วตอบว่า ‘อื้อ’ กลับมาหรือเปล่านะ...
แต่นั่น...มันก็เรื่องในอนาคตหลังจากที่พูดคำๆ นี้ออกไปนั่นแหละนะ
…นี่...
บางทีเรื่องของ ‘เรา’ อาจจะจบแบบคลาสสิคตามแบบฉบับของนิยายเก่าๆ ก็ได้นะ...
---- Pandora Hearts Valentine shot fiction End ----
โอยยยย....ขอลงแค่แพนโดร่ากับ 07ghost ก่อนนะคะ เพราะปั่นไม่ทัน....เอาว่าพรุ่งนี้(มั๊ง) มาอ่านนาบาริกับ
รีบอร์นต่อใหครบซีรี่ย์นี้นะคะ!!!
edit @ 14 Feb 2008 19:58:46 by *~ *~Chiori Noel~* ~*
edit @ 14 Feb 2008 20:04:52 by *~ *~Chiori Noel~* ~*
